Steel structure joints

جهت وصل کردن یک یا چند قطعه در ساختمانهای فولادی نیاز به یک قطعه رابطی می باشد که دو قطعه بتوانند توسط جوش به هم متصل شوند که این قطعه رابط همان انواع اتصالات است .سازه‌های فولادی مجموعه‌ای از اعضای منفصل فولادی بصورت تیر و ستون می‌باشد كه توسط انواع اتصالات و نوع طراحی آنها تبدیل به سیستمی می‌شود كه نیازهای ما را برآورده سازد. ساختمان تركیبی است در فضا كه از المانهای سازه‌ای‏ تیرها و ستونها و المان‌های غیرسازه‌ای، نما‏، كف و پارتیشن كه با انواع مختلف اتصالات با هم جفت شده‌اند تشكیل شده است. پاسخ واقعی چنین سیستمی تركیبی‏، به بارهای دینامیكی و استاتیكی مختلف، بسیار پیچیده است زیرا وابسته به هندسه مصالح و انواع بارگذاری می‌باشد و متاثر از تعداد زیادی از اندركنش‌های سازه‌ای و غیر سازه‌ای است، مشخصه‌هایی كه هنوز بخوبی شناخته نشده‌اند. در مجموع سازه به تنهایی یك سیستم سه بعدی فضایی است، كه پاسخش به محركات، بسیار متاثر از رفتار اتصالات تیر به ستونش می‌باشد. در آنالیز سیستم‌های سازه‌ای فرض بر این است كه سیستم بصورت یكپارچه عمل نماید، چرا كه عملكرد صحیح سیستم در عمل، بستگی به یكپارچگی آن خواهد داشت لذا برای تامین یكپارچگی لازم استفاده از اتصالات مناسب و كارآمد ضروری خواهد بود در واقع اگر در سازه‌ای، تیرها و ستونها محافظه كارانه طراحی شده باشند در صورت عدم استفاده از اتصالات مناسب، سیستم بصورت یكپارچه عمل نكرده و ایمنی لازم در برابر نیروهای قائم و جانبی را نخواهد داشت. در آئین‌نامه‌های معتبر جهان از جمله AISC برای طراحی و آنالیز سازه‌های فولادی سه نوع سیستم سازه‌ای در نظر گرفته می‌شود كه وجه تمایز آنها در نوع اتصالاتشان می‌باشد این سه نوع سیستم سازه‌ای عبارتند از: سیستم‌های صلب(Fully Restrained:FR) نیمه صلب (Partially Restrained:PR) و ساده (Simple framing: SF)‏.